RSS  

خوابیدی بدون لالایی و قصه

بگیر آهسته بخواب بی درد و غصه

دیگه کابوس زمستون نمی بینی

توی خواب گلای حسرت نمی چینی

دیگه بیدار نمی شی با نگرونی

یا با حسرت که بری

من خسته ام، خسته، خسته و سرگردان، تنها و بی کس گوشه ی اتاق

تاریکم نشسته ام، مثل هر شب تنها همدمم را در آغوش کشیده ام. او

کیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟ دو زانوی من... آری منم دو زانوی خویش را در

آغوش کشیده ام و او را می فشارم، تا حس سفر همیشه در دلم تازه

بماند. آری دو زانوی من همیشه مرا در یافتن عشق و حقیقت همراهی

کردند، اما هیچ گاه آن را نیافتم. درها همه بسته بودند، قلبها یخ زده و تو

خالی... حال می خواهم بگویم... فریاد بزنم... ناگفته ها را باز گو کنم...

اما برای که؟؟؟ اما برای چه؟؟؟ جز این دو زانوی من چه کسی است

مرا در یابد...؟؟؟ چه کسی است تا من بتوانم با او از عشق و دوست

داشت بگویم؟؟؟ آری به راستی که هیچ کس نیست.... هست؟؟؟ من تنها

هستم، تنهای تنها... شاید فقط تنهایی مرا بفهمد.... شاید تنهایی بتواند داغ

تنهایی را در من آرام کند!!!! این دو زانوی من که هرگز مرا نگذاشتند،

اکنون خسته اند، حس رفتن ندارند، می خواهند در آغوش من بمانند...

تنهایی تنها کسی بود که من می توانستم برای او آرام آرام اشک

بریزم.... و آنگاه آرام و بی صدا زانوهایم در آغوش من به خواب می

رفتند و من در آغوش سرد تنهایی. تنهایی با همه ی رفاقتش تک تک

رویاهای مرا سوزاند، رویای عشق را... رویای فردا را.... اکنون من

تنها هستم.... تنهای تنها... در اتاق تاریکم.... پس ای تنهایی با من بمان،

اما از تو خواهشی دارم می کنم هیچ گاه حس عشق را در من همچون

رویای قشنگم نسوزان هر چند که می دانم که تو او را هم از من خواهی

گرفت حال من در تنهایی خویش گمشده ام همه چیز را از دست داده ام،

حتی خودم را....

عشق را تن پوش جانم می کنی

چتری از گل سایه بانم می کنی

ای صدای عشق در جان و تنم

آن سکوت ساکت و تنها منم

من پر از اندوه چشمان توام

آشنای دل پریشان توام

آتش عشق تو در جان من است

عاشقی معنای ایمان من است

کی به آرامی صدایم می کنی

از غم دوری رهایم می کنی

ای که در عشق و صداقت نوبری

کی مرا با خود از اینجا می بری

دو تا عاشق که نمی تونن از هم جدا بمونن

ولی تو از من دوری دو تا چشمات نمی دونن

دو تا چشمات نمی دونن که دلم هواتو کرده

تو شبای سرد و تاریک هوس صداتو کرده

هوس صداتو کرده صدای تو دلنشینه

برای دل شکستنم پرطنینه پرطنینه

پر صنین و عاشقانست عاشق ناب و آبی ما

کاشکی اینجا بودی حیف که تو دوری از اینجا

تو چقدر دوری از اینجا تو شدی واسم ستاره

نکنه یه شب بری و بشم تنها باز دوباره

دو تا عاشق نمی تونن که نشن خسته و دلتنگ

قلب پاکت مثل آبه نکنه اون بشه از سنگ

امیدم به توست عزیزم که یه روز از در بیای

نکنه تنها بمونم بعد این همه جدایی

ای مسافر غریبه چرا قلبمو شکستی

رفتی و تنهام گذاشتی دل به ناباوری بستی

ای که بی تو تک و تنهام تو این غربت سنگی

می دونم بر نمی گردی شدی همرنگ دو رنگی

همه ی زندگی من اون نگاه عاشقت بود

چرا فکر کردی به جز من یکی دیگه لایقت بود

رفتی و ازم گرفتی اون نگاه آشنا تو

واسه من باقی گذاشتی التهاب لحظه ها تو

حالا من تنها نشستم با تو ای بی نوایی

چه غریبم بی تو اینجا ای غریبه بی وفایی

اون روزا با تو بودم ساده و پاک و تنها

رو سر در دل من نوشته بود بفرما

خبر رفتنت رو از وقتی شنیدم

رو هر چی عشقه خط سیاه کشیدم

روزگار من دیگه به پای اون تباه شده

رنگ عشق ما دیگه تیره شده سیاه شده

دیگه تا آخر عمر تنهای تنها می مونم

اونیکه یار ما بوده رفته و بی وفا شده

نمی تونم نمی خوام حرفاتو باور بکنم

قصه دروغ احساستو از بر بکنم

اگه من می خوام برم و امروز تنهات بذارم

واسه اینه که خودتو به تماشات بذارم

ولی من هرگز نخواستم که فراموشت کنم

مثل آسمون بی ستاره خاموشت کنم

وقتی که تو دل سنگت پر از رنگ و ریاست

وقتی که ساز صداقتت همیشه بی صداست

وقتی که یه بار نشد تا سر حرفات بمونی

نتونستی قدر عشق بی ریا رو بدونی

نمی تونم نمی خوام که با تو هم صدا بشم

من به خاطر خودت از تو باید جدا بشم

هنوز یار تنهایم، به دیدار تو می آیم باز می آیم

اگرکه فرصتی باشد مجال صحبتی باشد حرف خواهم زد

برای دیدن تو از حادثه ها گذشته ام

کفر اگر نباشد این منم که از خدا گذشته ام

عذاب این دردها مرا شکسته بی صدا

دستی بکش به زخم من، که از شفا گذشته ام

باورم کن، باورم کن، من که با تو صادقم

اگه خسته ام یا شکسته ام هر چه هستم عاشقم

تهی ماند و نشد آلوده دستم، من به دنیا دل نبستم

هر چه بلا کشیده ام من از وفا کشیده ام

که از وفاداری این اهل وفا گذشته ام من از وفا گذشته ام

بازم دیدم یک پنجره بسته

بازم یک دل به ناامیدی نشسته

توی این سراب مردگی

بازم یک عشق به خاموشی رفته

فکر می کردم دل تنهای منه

ولی اونم از آدما مثل من دل بریده

نشسته بدبختی توی قلبای ما

واسه ما دنیا تور خوشبختی نداره

این ماییم با پیوندمون کنار هم

شادی میاد بمونه اگه غمها بذاره

آخه بعضی غمها تمومی نداره

توقلب همیشه آشیون داره

اینه که درک غم واسم راحته

چون زخمی میدونه درمون نداره

همه مون یه دریچه به غم داریم

اگه باامید بیاد باشادی ماوا میگیریم

بیا قلبای زخمی بشه مرهم تنهایی تلخه

واسه واقعیت عشقی که باورش سخته

نمیدونستم اینقدر بی وفایی                   

      نمی دیدم تو جوابم این جدایی

               نمی دونستم ای تو پناهم                      

                        یه روزمیری تک وتنهام میذاری

                                یه روزدیدم که قلبت بی شکیبه              

                                         خیال کردم که عشقم بی رقیبه

                                نمیدونستم اون حرفای شیرین               

                        تمومش خواب و رویا و یک فریبه

                یه روزدیدم که حرفات تازه تر شد         

       تموم عاشقی هام بی ثمر شد

یه روز اومد که با نامردی تو               

        تموم زندگی ام زیر و رو شد

                 یه روزاومد که اون حرفای تلخت         

                          برای ساقه قلبم تبر شد

 زندگی ای کاش بی معنا نبود                       روزهایم کاش چون حالا نبود

وسعت دلها به قدر آسمان                            این همه غم همنشین ما نبود

مهربانی توی دلها خانه داشت                        زخم طوفان در دل دریا نبود

باد پاییزی که کارش چیدن است                     در خیال چیدن گلها نبود

دختر تنهایی که میگفت از وصال                   این چنین آواره صحرا نبود

زندگی بی عشق مثل مردن است                     زندگی ای کاش بی معنا نبود